Voor essentiële gesprekken en effectieve samenwerking

De menselijke maat houden in tijden van overgang. Is dat mogelijk?

26 september jongstleden nodigden Miranda Willems en ik – samenwerkingspartners in Adviseurs in Dialoog – belangstellenden uit om deel te nemen aan onze inspiratiesessie “De Menselijke maat in transities”, die we in The Dialogues House verzorgden. Waar we in deze tijd van snelle veranderingen, fusies en reorganisaties aan de lopende band horen over angst, boosheid en teleurstelling, zijn wij procesbegeleiders en verandermanagers, des te meer geïnteresseerd in of het ook anders kan. Is het mogelijk, als we vertrouwen hebben in ons eigen gevoel voor menselijke maat, dat we ook weer vertrouwen hebben in het gevoel voor menselijke maat van onze leidinggevenden en collega’s? En wat verstaan we eigenlijk onder menselijke maat?

Om een rondgang te kunnen maken langs alle mogelijke perspectieven, hebben we onszelf laten inspireren door grootmeesters als Da Vinci, Socrates en Simeon ten Holt. Wat hebben zij in de natuur, de samenleving en de muziek geobserveerd en gezien aan wetmatigheden? Wetmatigheden die ervoor zorgen dat de natuur in evenwicht blijft, in harmonie? Wat maakt dat we bij het ene werk, in het ene systeem, wel schoonheid en harmonie ervaren en in het andere werk niet? De verhoudingen van de Gulden Snede , die we aantreffen in een van Da Vinci’s bekende werken “De man van Vitruvius”, werpt verhelderend licht op ons vraagstuk. Zou het kunnen zijn dat we dezelfde verhoudingen 1:1,67 hebben toe te passen op hoe we ons als individu hebben te verhouden tot het grotere geheel en andersom? En als dat zo is, hoe moet ik dat vertalen naar mijn dagelijkse werk? Om te ervaren wat het voor je als mens betekent als het grotere geheel sneller beweegt dan jij, lieten we de deelnemers lopen, stilstaan  en wenden op de muziek van Culture Club – “Changes every day” – op 33 toeren. 33 toeren? Jawel,  40 plussers weten het nog wel: Een langspeelplaat draai je op een retro-pick up op 33 toeren draaisnelheid. En wat gebeurt er als je diezelfde plaat vervolgens op 45 resp. 78 toeren afdraait? Opvallend was  het verschil in behoefte aan tempo. Waar het voor de een comfortabel was om om op het oorspronkelijk draaitempo te bewegen en in contact met zichzelf en de omgeving te blijven, was het voor twee anderen al snel saai. Zij werden blij toen de muziek versneld werd afgespeeld. “Hehehe, eindelijk wat pit in de tent.” Bij 78 toeren werd het zo ongemakkelijk, dat iedereen stagneerde. “Hakken in het zand, dat voelde ik”, merkte een van de deelnemers op. “Diversiteit in tempo dus. En de behoefte om na afloop te reflecteren in een cirkelvorm.” Dat werd ook opgemerkt door de groep. Dus besloten we onze reflectie voort te zetten in de ons bekende dialogische setting: Zittend in een cirkel, bereid om met elkaar open te spreken, open te luisteren en onze oordelen opschortend. Een deelneemster bracht haar eigen case in en alsof we natuurlijkerwijs wisten wat we hadden te doen, trokken we de spreekwoordelijke Verloskamer op: Wil er iets nieuws geboren worden? Tegelijkertijd begaven we ons met z’n allen ook in een Hospice, klaar om iets ouds los te laten.  En in een Spiegelkamer: Klaar om gespiegeld te worden op mogelijke keuzes.

En terwijl het meditatieve pianospel van Canto Ostinato de werkplek vulde, verwijlden we in de open, harmonische ruimte die we als relatief onbekenden van elkaar hadden betreden. Dialogues House van ABN Amro, Thank you for the music! Op naar de herhaling van de sessie op 19 december in The Innovation Lab van ABN Amro.

Geef een reactie